Ne rotasını şaşırmış, ne de alabora olmuş bir gemiyiz. Ne gecenin zifiri karanlığına boğulan, ne de kendi gölgesinde kaybolan… Sadece tuvaline renk olarak işlenmeyi bekleyen ressam, şiirine söz olmak istediğimiz şair, satırlarına nakşedilmek istediğimiz yazarımızı bekleyen kardelenleriz biz…

     Sonra sen şafaktaki kızıllık gibi belirdin öğretmenim. Önce ışık saçtın yol gösterdin sonra bitmez tükenmez sevginle ısıtıp bize hayat bahşettin. Umudun nefesiyle söndürmek istediğimiz yangınımızda gerekirse gözyaşınla su serpendin. Sen boşlukta dahi yankılanamayan sesimize ses, anlatsak da anlaşılmayan dilimize tercümandın. Tabuları yıkmayı zorlukları aşmayı, yıldız olup parlamayı öğrettin sen bize. Evet, ışık saçıyorduk etrafımıza ama tıpkı ay gibi ışığımızı güneşimiz olan senden alıyorduk. Sende öğrendik hayatı, senle öğrendik hayata tutunmayı. Sen ışığıyla bizi aydınlatan, sıcaklığıyla içimizi ısıtan güneşimiz; baharımız kıştan daha hayrat geçsin istemeyiz. Mahrum etme bizi senden, seninle hayat bulmaktan öğretmenim…

    Sensizlikte şiir yazmayı denedim kafiye bulamadım öğretmenim, şarkı söylemeyi denedim nota uyduramadım öğretmenim. Senden tek dileğim son hecelerimi eksik bırakma öğretmenim…